Όταν ο Γκοτζαμάνης & ο Εμμανουηλίδης του Άργους εξορμούσαν με το τρίκυκλο…

τρίκυκλο

Ο Μιμάκος είχε πάντα στενές φιλίες με το Νικολάκη, που πάνε πίσω, στην δεκαετία του 70. Ο πρώτος ήταν ο «αρχηγός» και ο δεύτερος το «παιδί για τα θελήματα». Έτσι ήταν τότε και έτσι συνεχίστηκε.

Τέλη δεκαετίας 70 και ο «αρχηγός», Αργείος εκ μεταγραφής, είχε αίσθημα με νεαρά από το Ανυφί. Όλα ωραία όλα καλά, το αίσθημα ήταν στο ξεκίνημά του και η κοπελιά ήταν μέσα στα μέλια. Το ξύλο της δεν το είχε φάει ακόμα (καθότι ο Μιμάκος τις έδερνε τις γυναίκες του, τέτοιο… «παλικάρι» που ήταν…) και το ειδύλλιο  έβαινε καλώς.

Έλα όμως που είχε συμμαθητή Ανυφιώτη, το Σπύρο, που ήταν «Ρήγας Φεραίος» (κάθε σέξι νέος…) και δεν καλόβλεπε να μπαίνει στο χωριό του αγαπητικός ο Μιμάκος, που ήταν και οπαδός της «Εθνοσωτηρίου» (ανεξάρτητα αν είχε μπαμπά ΕΛΑΣίτη…). Ήταν και ο μπαμπάς της μικράς αριστερός, πάει μιά και δυο και τον «δίνει» τον Μιμάκο «στεγνό». Έξαλλος ο «προοδευτικός» πατέρας, αφού κατσάδιασε την άφρονα κόρη, της απαγόρευσε να βγαίνει μαζί του (τυχερή στην ατυχία της, καθότι έχασε μεν τον αγαπητικό αλλά έτσι γλίτωσε από το νομοτελειακό… στυλιάρι που της επιφύλασσε…).

Ο Μιμάκος, στα ντουζένια του, έτρωγε τα λυσσακά του να μάθει γιατί τον έστηνε το κορίτσι. Ώσπου, κάποια στιγμή, το έμαθε και φρύαξε (ήταν από τότε ψυχάκιας). Φώναξε, λοιπόν, το φίλο του το Νικολάκη, και σαν άλλοι Γκοτζαμάνης και Εμμανουηλίδης και τραγουδώντας στο δρόμο: «Πέντε – πέντε – δέκα, δέκα – δέκα πάν’ τα τρίκυκλα μπροστά, με τον Γκοτζαμάνη και με τον Γιοσμά», κίνησαν για το Ανυφί, να την στήσουν στον μαρτυριάρη το Σπύρο.

Κάπου τον πετύχανε, κατέβηκε ο Μιμάκος, ένας καημένος ήτανε ο Σπυράκος, τον πλακώνει στις μπουνιές και ζαλισμένος όπως ήτανε τον κουκουλώνει με ένα σακί της ρίγας, που το έδεσε στα πόδια, και με τη βοήθεια του Νικολάκη τον φόρτωσε στο τρίκυκλο και κίνησαν για την παραλία του Αγίου Παντελεήμονα, στη Δαλαμανάρα.

Μόλις φτάσανε, τον σηκώσανε στα χέρια και τον αμολύσανε μέσα στο νερό. Ο φουκαράς ο Πίπης μέσα από το σακί δεν μπορούσε να δει που βρισκότανε, όμως κατάλαβε πως ήταν στη θάλασσα και έντρομος άρχισε να φωνάζει: «Πνίγομαι, πνίγομαι!!!»

Ο «Εμμανουηλίδης», αφού τον άφησε λίγο στο νερό να τρομάξει, τον έβγαλε, τον ξεσκέπασε και αφού του έριξε ένα δεύτερο «σετ» κλωτσιές και μπουνιές, τον παράτησε στην παραλία και αποχώρησε με το τρίκυκλο του… «Γκοτζαμάνη», τραγουδώντας με την γαϊδουροφωνάρα του το τραγούδι των τρικύκλων…

Γιώργος Ν. Μουσταΐρας

Υ.Γ. Θα μου πει κάποιος «τι θες και ψάχνεις αρχαίες ιστορίες;». Λογικό το ερώτημα. Και στέκει. Έλα, όμως, που μαθαίνω πως ο… «Εμμανουηλίδης» του ’70 όχι μόνο δεν έκοψε τα κακά χούγια αλλά επ’ εσχάτως έχει «λαλήσει» εντελώς, έτσι που τον βλέπω να καταλήγει, με μαθηματική ακρίβεια, στην… Μπολέτα στην Τρίπολη… Άρα, η γνώση της ιστορίας οδηγεί στην… επίγνωση!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s